“ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΒΑΓΓΕΛΗ”

Δύσκολο πεδίο το ορυχείο. Ο αέρας του, η ατμόσφαιρά του, το

γενικότερο περιβάλλον του, οι δρόμοι του. Δύσκολο σε όλα.

Για να τιθασεύσεις τις ρόδες και να κρατήσεις το βολάν στα σύγκαλά του, θα πρέπει να είσαι τζιμάνι. Θα πρέπει να είσαι σπαθί.

Ο Βαγγέλης ήταν τζιμάνι, ήταν και σπαθί σε όλα του.

Στην οικογένεια, στη δουλειά στην παρέα.

Η «ζωή» όμως δεν ξηγήθηκε το ίδιο σπαθάτα.

Η ζωή. Αχ, η ζωή. Αυτή παίζει το δικό της παιχνίδι, με τους δικούς της όρους, τις δικές τις προϋποθέσεις, τα δικά της «ανεξήγητα».

Δε σε ρωτά. Κανέναν δε ρωτά.

Στα τερτίπιά της όμως υπάρχει μια λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά.

Υπάρχει ένα «στοιχείο» που αλλάζει τελείως την εικόνα των πραγμάτων. Υπάρχει μία πτυχή που αν κοιτάξεις στο βάθος της θα καταλάβεις ότι τα πράγματα είναι αλλιώς.

Η ίδια η «ζωή» ίσως να μην το ξέρει και γι΄αυτό θαρρεί ότι αυτή έχει το πάνω χέρι. Θαρρεί πως έχει νικήσει. Πως σε έχει νικήσει.

Η «λεπτομέρεια» αυτή δεν είναι άλλη από τη Θεία Πρόνοια. Αυτή είναι η μόνη που ξέρει καλύτερα και αυτό μέλλει να αποδειχθεί.

Ένας χρόνος πέρασε Βαγγέλη. Ένας χρόνος «ανθρώπινος» και πεζός. Ένας χρόνος της καθημερινότητας

Εεεεεεεεε Βαγγέλη. Εκεί στα σοκάκια του Παραδείσου, οι διαδρομές με το φορτηγό θα πρέπει να είναι όμορφες, γαλήνιες, ήσυχες και ειρηνικές. Σίγουρα θα είναι.

Με τους αγγέλους να δείχνουν το δρόμο και το τιμόνι να το «ακουμπά» η Θεία πνοή, κίνδυνος δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχει ανασφάλεια, φόβος και σφίξιμο στο στομάχι.

Ένας χρόνος πέρασε Βαγγέλη. Έφυγες αλλά είσαι στις ψυχές μας. Έφυγες αλλά είσαι στο μυαλό μας.

Καλό δρόμο Βαγγέλη.

Καλή αντάμωση.