Το ζευγάρι δεν ζει μόνο με υποχρεώσεις... (γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας).

Κάποτε ήταν δύο άνθρωποι που περίμεναν να συναντηθούν. Έστελναν μηνύματα χωρίς λόγο, κρατιόντουσαν αγκαλιά για ώρα, μιλούσαν μέχρι αργά, άγγιζαν ο ένας τον άλλον με μια φυσικότητα σχεδόν αυτονόητη. Υπήρχε λαχτάρα, ενδιαφέρον, περιέργεια. Ο ένας ήθελε να γνωρίσει τον άλλον.

Και κάπου από εκεί ξεκίνησαν όλα.... Μετά ήρθε η ζωή. Το σπίτι, η δουλειά, οι λογαριασμοί, οι υποχρεώσεις, τα παιδιά, η κούραση. Και σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα, το ζευγάρι αρχίζει να αλλάζει ρόλο. Από ερωτικοί σύντροφοι γίνονται συνεργάτες της καθημερινότητας.

Και βέβαια, η συνεργασία είναι σημαντική. Χωρίς αυτήν δεν μπορεί να σταθεί μια κοινή ζωή. Το θέμα είναι τι συμβαίνει όταν η σχέση περιορίζεται μόνο εκεί. Όταν οι συζητήσεις αφορούν αποκλειστικά υποχρεώσεις. Ποιος θα πάρει τα παιδιά, τι λείπει από το σπίτι, τι πρέπει να πληρωθεί, τι εκκρεμεί... Γιατί κάπου μέσα σε όλα αυτά, οι δύο άνθρωποι αρχίζουν να χάνονται ως ζευγάρι.

Δεν απομακρύνονται απαραίτητα από έλλειψη αγάπης. Απομακρύνονται επειδή σταματούν να τρέφουν αυτό που τους ένωνε εξαρχής. Γιατί η σχέση, όσο σταθερή κι αν φαίνεται, δεν μένει ζωντανή από μόνη της. Θέλει φροντίδα. 

Ο τρόπος που μιλά ένας σύντροφος στον άλλον έχει τεράστια σημασία. Όχι μόνο στις μεγάλες στιγμές, αλλά κυρίως στις μικρές. Στον τόνο της φωνής, στη διάθεση, στο αν υπάρχει ακόμα τρυφερότητα μέσα στην καθημερινότητα. Ένας άνθρωπος μπορεί να αντέξει πολλές δυσκολίες όταν νιώθει ότι ο άλλος συνεχίζει να τον βλέπει με αγάπη. Αλλά όταν η επικοινωνία γίνεται μόνο λειτουργική, κάτι αρχίζει να στεγνώνει.

Το ίδιο συμβαίνει και με το άγγιγμα. Ένα χάδι στον ώμο. Μια αγκαλιά χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Το να καθίσουν κοντά χωρίς να κοιτά ο καθένας αλλού. Αυτά φαίνονται μικρά κι όμως, κρατούν ζωντανή τη συναισθηματική και ερωτική σύνδεση. Γιατί ο άνθρωπος έχει ανάγκη να νιώθει επιθυμητός, σημαντικός, αγαπημένος... όχι μόνο πρακτικά χρήσιμος.

Πολλά ζευγάρια λειτουργούν σαν μια εξαιρετικά οργανωμένη ομάδα. Συνεργάζονται άψογα, τακτοποιούν τα πάντα, ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της ζωής. Και όμως, βαθιά μέσα τους νιώθουν μόνοι. Γιατί η σχέση δεν ζει μόνο από την αποτελεσματικότητα. Ζει από το συναίσθημα, από την εγγύτητα, από τη ζεστασιά που δημιουργείται όταν δύο άνθρωποι συνεχίζουν να στρέφονται ο ένας προς τον άλλον.

Κάποιες φορές αρκεί να θυμηθείς κάτι πολύ απλό: Πριν γίνουν γονείς, πριν γίνουν «οικογένεια», πριν γίνουν διαχειριστές της καθημερινότητας… ήταν δύο άνθρωποι που ερωτεύτηκαν. Και αυτό το κομμάτι χρειάζεται χώρο για να συνεχίσει να υπάρχει. Όχι σαν πολυτέλεια, σαν ανάγκη. Γιατί όταν το ζευγάρι παγώνει συναισθηματικά, επηρεάζονται όλα γύρω του. Το σπίτι γεμίζει ένταση ή σιωπή, η απόσταση μεγαλώνει, οι άνθρωποι αρχίζουν να συνυπάρχουν χωρίς να συνδέονται πραγματικά και τότε η καθημερινότητα γίνεται βαρύτερη για όλους.

Δεν χρειάζονται απαραίτητα μεγάλα πράγματα για να αλλάξει αυτό. Καμιά φορά χρειάζεται μόνο μια μικρή επιστροφή. Να θυμηθούν να μιλούν λίγο πιο τρυφερά.
Να αγγίζονται χωρίς λόγο. Να βρουν λίγο χρόνο που να μην αφορά υποχρεώσεις.
Να κοιταχτούν όχι μόνο ως γονείς ή συνεργάτες, αλλά ως σύντροφοι.

Η αγάπη δεν χάνεται πάντα ξαφνικά. Πιο συχνά, μένει απότιστη για καιρό. Και όπως κάθε ζωντανό πράγμα, όταν δεν φροντίζεται, αρχίζει σιγά σιγά να μαραίνεται. Ίσως λοιπόν το σημαντικότερο μέσα σε μια σχέση να μην είναι μόνο όσα χτίζουν μαζί οι δύο άνθρωποι γύρω τους. Αλλά αυτό που συνεχίζουν να χτίζουν ανάμεσά τους...

Γράφει ο Ψυχολόγος – Σύμβουλος Γάμου Γιάννης Ξηντάρας