Σήμερα λύγισα…

Όχι από λόγια, αλλά από μια εικόνα.

Ο Αρχιεπίσκοπος Τιμισοάρας και Μητροπολίτης Βανάτου κ. Ιωάννης, στη Ρουμανία, να στέκεται με δάκρυα σιωπηλά και να τελεί τρισάγιο για τα αδικοχαμένα παιδιά του ΠΑΟΚ.

Για Έλληνες.

Για ανθρώπους που δεν γνώριζε προσωπικά.

Κι όμως… τους αγκάλιασε ως αδέλφια.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ξανά τι σημαίνει Ευαγγέλιο.

Τι σημαίνει Χριστός.

Πως μπροστά στον πόνο δεν υπάρχουν σύνορα.

Δεν υπάρχουν έθνη.

Δεν υπάρχουν ομάδες.

Δεν υπάρχουν χρώματα.

Υπάρχει μόνο ο άνθρωπος.

Και ο πόνος του ανθρώπου γίνεται κοινός πόνος.

Ο Χριστός μάς κάνει αδέλφια — όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη.

Μας ενώνει εκεί που ο κόσμος μάς χωρίζει.

Μας στέκει όρθιους εκεί που όλα γκρεμίζονται.

Σήμερα δεν είδα έναν ιεράρχη.

Είδα έναν πατέρα να προσεύχεται για παιδιά που δεν ήταν δικά του — κι όμως ήταν.

Αιωνία η μνήμη σας, αδέλφια μας.

Η προσευχή είναι φως.

Και το φως δεν σβήνει ποτέ.

π. Δημήτριος Καρτέρης