AΚΟΥΣΕ ΠΡΟΣΕΧΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΥ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΙ ΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΑΔΙΚΙΑ!... ΓΡΑΦΕΙ Η ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ ΜΗΤΡΟΥΔΗ
Θα σε παρακαλέσω πολύ απέναντι μου -θα καταλάβεις πολύ γρήγορα γιατί δεν σε λέω άνθρωπε ή αδερφέ μου- να μην υποτιμάς καθόλου την νοημοσύνη μου!!!
Να μην προσπαθείς να με εκμεταλλευτείς, να με εξαπατήσεις!
Να μην με ειρωνεύεσαι, περιφρονείς, υποτιμάς, υποβιβάζεις, προσβάλλεις, κρίνεις-κατακρίνεις, κατηγορείς, υπονομεύεις, υποδαυλίζεις, με ποικίλλους τρόπους ζημιώνεις και βλάπτεις!
Να θυμάσαι πως και βλέπω και ακούω -Δόξα το Θεό, ακόμα- και πολύ καλά καταλαβαίνω, καλύτερα απ'όσο φαντάζεσαι και θα ήθελες μάλιστα! Η κοροϊδία είναι κάτι που απεχθάνομαι, όπως κι εσύ κι ο καθένας άλλωστε. Δεν αποτελώ εξαίρεση, δεν είμαι παιδί ενός κατώτερους Θεού για να διαφέρω σε κάτι από'σένα και να αξίζω λιγότερα ή τίποτα από'σένα! Αυτή η γη είναι και δική μου, μην την θες μόνο δική σου, όλη δική σου!!!
Ξέρω κι εγώ να θέλω, να ζητώ, να απαιτώ, να διεκδικώ! Μπορώ κι εγώ να αρπάζω, να αφαιρώ, όμως δεν το κάνω. Όχι γιατί είμαι κορόϊδο, ηλίθιος, μωρός. Όχι γιατί εσύ είσαι ο πιο έξυπνος, "που τα πουλιά πιάνεις στον αέρα". Όχι γιατί εσύ είσαι αν θες κι ο πιο τυχερός, αλλά γιατί είμαι ναι, ο πιο μακρόθυμος κι υπομονετικός, καρτερικός, ο συνηθισμένος να αδικούμε και να σωπαίνω, ο μαθημένος να στερούμε και να ανέχομαι, ο εκπαιδευμένος να ραπίζομαι και να συνεχίζω να παραβλέπω και να προχωρώ!!! Ωστόσο γνώριζε, πως δεν ξέρω ως πότε θα είμαι έτσι! Επίσης γνώριζε, πως δεν ξέρω αν πάντα θα ελέγχω τις εις βάρος μου μειώσεις, τις εκπτώσεις, τις αδικίες, τον εμπαιγμό κι ακόμη έχε κατά νου: πως το ηφαίστειο ποτέ δεν προειδοποιεί, αργά αλλά σταθερά οργανώνεται, θεριεύει, φουντώνει και απρόσμενα κάποια στιγμή εκτονώνεται-εκκενώνεται και αλίμονο τότε, τεράστια, φρικτή, τραγική παντού βλάβη και ζημία προξενεί-προκαλεί!!!