Η ορθή θέση του κηρύγματος κατά τη Θεία Λειτουργία

Η ορθή θέση του κηρύγματος κατά τη Θεία Λειτουργία.

«Η πρόφαση ότι κατά τά αναγνώσματα δέν είναι παρόν όλο τό εκκλησίασμα, έχει μέν τή βάση της, αλλά μέ τό ίδιο σκεπτικό κατά πρώτο λόγο τά αναγνώσματα θά έπρεπε νά μεταποισθούν στό τέλος τής λειτουργίας. Έκτός τούτου τό κήρυγμα τίθεται σέ πλεονεκτικότερη θέση από τήν τέλεση τού μυστηρίου τής θείας ευχαριστίας, αφού οί καθυστερημένοι εκκλησιαζόμενοι χάνουν μέν τή λατρεία κερδίζουν όμως τό κήρυγμα. Τό δέ άλλο επιχείρημα ότι μέ τή μετάθεση στό κοινωνικό κερδίζεται ό χρόνος εκείνος καί δέν επιβραδύνεται ή λειτουργία, είναι τελείως αντιλειτουργικό. Τό κοινωνικό είναι οργανικό στοιχείο τής θείας λειτουργίας, χρόνος ωφέλιμος γιά τήν προπαρασκευή γιά τήν προσέλευση στή θεία κοινωνία καί όχι νεκρός χρόνος γιά εύσεβείς διδασκαλίες. Αν ό λειτουργός είναι καί ό ομιλητής, όπως πρέπει κατ’ άρχήν νά είναι, ή ώρα τού κηρύγματος είναι ή αυτόν πολύτιμη καί κατάλληλη μόνο γιά τήν διδαχή εκείνη πού θά οδηγήσει τήν κοινωνία τού λαού νά κοινωνήσει τό μυστήριο τής σωτηρίας. Τό κήρυγμα καί ή διδαχή είνε έκκλησιαστικά καί τελετουργικά, κατά τό κλίμα τής στιγμής, ή οποία άρμόζει γιά νά έκπληρώνει σωτήρια τήν λειτουργία της, άφοΰ ό λαός έχει λάβει μέρος στή θεία κοινωνία τήν ώρα καί νά κοινωνούν καί νά άκρώωνται.

Ή χρονική δέ διάρκεια τού κηρύγματος κατά τή θεία λειτουργία, έκτός σπανίων εξαιρέσεων, πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 10′ έως 15′ λεπτών τής ώρας. Ή υπέρβαση τού ωραρίου αὐτοῦ κουράζει καί προκαλεί καθυστέρηση στή σύναξη».

Ιωάννης Φουντούλης, λειτουργιολόγος.