Ἄει, λέξεις θκέζμας: βουταντζμένους (γράφει ο Αρχιμανδρίτης π. Νικηφόρος Μανάδης)

Ἄει, λέξεις θκέζμας: βουταντζμένους (γράφει ο Αρχιμανδρίτης π. Νικηφόρος Μανάδης).

Τἄλιγάμι τώραϊας στς γιουρτὲς μὶ ‘νἀξαδέρφημ’ τ’Βαγγιλή, κι μὶ λιέι. Ἀ ρὰ δὲν ἦρθι κι ἰκείνους ἡ βουταντζμένους, δηλαδή, (ἡ βοτανισμένος). Κι τὶ θέλ’ νὰ πῆ αὐτόϊας μά, τ’λέου. Ἰὰ μὶ λιέι εἶνι ἡ ἄνθρουπους ἡ ἄπραγους, ἡ τζιριμές, ἡ παρτάλας, ἡ ἄχρηστους, μὸ ρὰ π’δὲν κάμ’ ἕναν παρά, νὶπ σὶ λέου.

Ἅμα δεῖς στὰ λιξικά, λέν ἄλλα. Κήπους βουτανισμένους. Δηλαδὴ ξιβουτάντσαν ὅλα τὰ παραπανίσια βουτάνια ἀπ’ τοὺν κήπου. Ἔχν κι κάτ’ διαουλουφαρμάκια κι ραντίζν ἀ κι ξιπατώνουντι ὅλα τὰ βουτάνια-ζιζάνια, σιδηρουχόρταρα, ἀγριάδις, κουστριάβις, βούζιλα, κουκουργιάκια, ἀσπράγκαθα, γουμαράγκαθα, ζντρουβόλια, ἦρα, δαυλός, πουλυκόμπγια, ἀντρέκλις, καλάμνια, κι τόσα ἄλλα.

Δὲν ἔχν τ’σημασία, ἁπ’τοὺ λέμι στοὺ χουργιό. Δὲν ξέρου ἀλλοῦ κι ἀλλοῦθι ἂν τοὺ λέν ἔτσιας σὰν κι τ’ἰμᾶς. Αὐτόϊας θὰ μᾶς τοῦ πῆ ξανὰ ἡ Χρίστους ἀπ’ σιακάτ’ ἀπ’ ‘νἈνθήνα.

Τοὺ βουταντζμένους ὅμους τοὺ λέν, ὅπους κι τοὺν Εὔξεινου Πόντου, ἰνῶ αὐτὸς δὲν εἶνι κι τόσου Εὔξεινους, ἀλλὰ λύκους γκαβός. Αὐτόϊας λέγιτι κατ’ ἰφημισμόν. Ὅπους λέμι ἰκείνους  ἡ βλουημένους, ἀντὶς νὰ τοὺν συλλαρώσουμι τ’ράχητ’ μὶ κάνα γιρὸ ἰπίθιτου, ἡ ἀνηβλόγιτους.

Ἄει, εὔχουμι σὶ ὅλ’ γιὰ ‘νκινούργια τ’χρουνιὰ νὰ μὴν εἴμιστι βουταντζμέν’, ὅπους τοὺ λέμι στοὺ χουργιό, ἀλλὰ ξιβουταντζμέν’ ἀπ’ ὅλα τ’ἀγκάθχια κι τὰ πάθχια, ἁπ’ θέλν νὰ ριζώσν σνἰρμάδα ‘μψυχή μας. 

Ἔχ’ ἡ Θιός, ἁπ’ μὶ γράφ’ μνιὰ Βανθία.

ἀρνιμα

τ’ἁηΓιαννιοῦ 2025

χρόνια πουλλὰ σὶ ὅσ’ γιουρτάζν.