ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΟΣΟ ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΣ ΚΑΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΟΣ ΕΙΜΑΙ!!… ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΣΗΣ
ΡΟΥΚ ΖΟΥΚ. Καθημερινή μου απόλαυση και μοναδική
διασκέδαση. Βλέπω, γελώ, απαγοητεύομαι, αγανακτώ, βρίζω (πάντα από μέσα μου) και σηκώνομαι για τις προσωπικές μου ενασχολήσεις. Σήμερα; Ράτσες σκυλιών (4) ήταν το ένα ερώτημα. Τις αράδιασε η «αρχηγός» αμέσως. Τις βρήκαν και οι άλλοι τέσσερις. Ονόματα Προέδρων της Ελληνικής Δημοκρατίας, ήταν το άλλο ερώτημα. Πάγωσε η αρχηγός. Ούτε τον σημερινό Πρόεδρο ήξερε. Ούτε ότι ο/η επόμενος/η Πρόεδρος θα είναι γυναίκα άκουσε ποτέ. Και εγώ από τον καναπέ να βρίζω, εκφώνως, πλέον. Την βοήθησε η παρουσιάστρια. Ίδρωσε. Με τα πολλά κατέληξαν σε πέντε ονόματα. Ήρθε η σειρά των τεσσάρων παικτών. Μία βρήκε μόνον έναν. Τον Παυλόπουλο. Θεέ μου, δικέ μου Θεέ, όχι της Ελλάδος. Γιατί της Ελλάδος ο Θεός πήγε για ύπνο. Αυτά τα παιδιά δεν διάβασαν ποτέ Εφημερίδα, δεν άκουσαν ποτέ Δελτίο Ειδήσεων. Έχουν όμως δικαίωμα ψήφου. Έχουν δικαίωμα να διαδηλώνουν για τα δικαιώματά τους. Έχουν δικαίωμα ακόμα και να καίνε την Αθήνα. Ήμουν κάποτε νέος κι εγώ. Διαδήλωνε και η δική μου γενιά. Διαδήλωνε με σύνθημα το «114», το τελευταίο άρθρο του τότε Συντάγματος, που κατοχύρωνε την Δημοκρατία. Διαδήλωνε με σύνθημα το «15%», ήγουν να διατεθεί για την Παιδεία το 15% του προϋπολογισμού του κράτους. Διαδήλωνε για Δημοκρατία και Μόρφωση. Αλήθεια, πόσο γκρινιάρης και καθυστερημένος είμαι!!
